De rode draad....

oftewel voor onze patchclub in 2007 "le fil rouge".
Deze quilt is gemaakt als collectief, waarvan de patronen als een soort BOM (maar dan meerdere blokken per keer) werden gepubliceerd door "Les Nouvelles du Patchwork".

Hierboven hangt hij in volle glorie, nadat hij door één van ons was gewonnen en heel erg mooi doorgequilt was. O jee, wat wilden we hem allemaal graag winnen. We hadden er ook met zoveel plezier aan gewerkt. Waar de witte X-en doorheen staan dat was mijn aandeel. Het thema was bloemen, dus heb ik een roos geborduurd, daarboven 2 blokken van de zig-zag gemaakt en daarboven het dubbele blok van de vierkantjes.

Ik kwam er op om deze quilt te laten zien, omdat in het laatste Quiltnieuws een oproep stond voor quilts met borduurwerk. Nou geloof ik niet dat daar tegenwoordig met al de stitcheries een gebrek zal zijn. Stel dus als ik indertijd "le fil rouge" had gewonnen, dan had ik beslist een poging gewaagd en foto's opgestuurd. Maar helaas moet ik het nu doen met de foto's die ik nog heb, maar hij is degene die hem heeft gewonnen van harte gegund en heeft een mooi plaatsje in haar fijne huis gekregen.
Eigenlijk heb ik nog steeds het idee om hem ooit zelf ook nog eens te maken in b.v. een andere kleurstelling en thema!
Maar voorlopig laat ik het even hierbij.

Ben de laatste steekjes van het laatste blok van 5 van Guute's CW Bom aan het maken.

Groetjes Sylvia.

Even voorstellen....

Dit is Vlek, heeft een minuscuul wit vlekje onder zijn kin, vandaar. Hij is de zoon van deze pluizige madame hieronder, Carbone.
francaise van geboorte.

Niet dat wij deze twee pas sinds vandaag in huis hebben, verre van dat, maar ze zijn niet zo fotogeniek als ze heel de winter op een zwarte bank liggen te slapen!

Carbone kwam op een dag bij ons aanlopen ( toen we nog in Frankrijk woonden), dochterlief ach, wat zielig, beetje mager was ze wel. Jullie raden het al in no-time woonde ze bij ons.
Op een dag kwam er een auto het erf oprijden, ik liep buiten met Minou ( zo hadden we haar genoemd) op mijn hielen. Er stapte een man uit de auto en hij begon in rap Frans met zijn armen omhoog geheven: Carbone ben je hier enz.!
Dus ze heette Carbone en had al eerder geprobeerd haar kittens mee naar ons te verhuizen, dat had Bruno (haar baas) nog kunnen verhinderen. Vandaar dar ze in het begin af en toe eens langs kwam. We hadden het al wel bij onze directe buren gevraagd, maar die waren geen kat kwijt.
Bruno woonde weliswaar hemelsbreed plm 1 km bij ons vandaan, maar over de weg was het veel verder, paar haarspeldbochten, heuvel op en af!
Carbone mocht met goedvinden van Bruno bij ons blijven, want ze vond het waarschijnlijk bij hem thuis een beetje te druk!! Ze hadden daar meerdere katten, hond, vogels, konijnen e.d.

In het begin als wij op familiebezoek naar Nederland gingen, dan hadden we voorzieningen voor haar eten getroffen en had ze overal lekkere plekjes om te liggen. Maar dan ging Madame nog wel even terug naar Bruno en Christine! Als wij dan thuiskwamen belden we naar Bruno en Christine omdat we Carbone nergens zagen en vroegen of ze bij hen was. Ja hoor en Christine had b.v. de hoorn nog niet op de haak gelegd (ja, die hadden ze echt!) of Carbone wilde naar buiten en ze meldde zich in no-time weer bij ons.
En dat is nu alweer ruim 12 jaar geleden.

Bruno en Christine zijn goede vrienden geworden, we hebben hun trouwerij meegemaakt en grand-mère (92 jaar)die uit Parijs bij hen kwam wonen en hun 2 zonen op zien groeien.

Carbone is niet meer zo zwart van vacht als haar naam doet vermoeden, vanwege een operatie, zeg maar een hormonenkwestie, maar ja je kunt niet altijd zo knap blijven als in je jonge jaren.
Ze is nu bijna 16 jaar.

Gr.Sylvia.

NB: Ben bezig met mijn vierde blok van Guute's CW BOM, het schiet op.

Blokken Guute's CW BOM

Dit keer bij deze blokken een heel gepriegel, met al die kleine stukjes. Ben dan ook snel overgegaan op een mix van hand en machine naaien.

De blokjes en repen maak ik nu volgens het strippen naaien en op maat snijden en voetjebreed aan elkaar naaien, systeem. Daarbij houd ik de maat van ieder vierkant, moet 2 inch zijn goed in de gaten en het lukt. Ik werd er niet goed af al die kleine vierkantjes aftekenen op de stof.

Of lag dat misschien aan het feit, dat ik mezelf ook niet zo goed voelde!

Regelmatig ineens hoge bloeddruk met of zonder versnelde hartslag, erg vervelend. Gistermiddag ging het gigantisch fout, kwam met een hartslag van 270 slagen per minuut bij de huisarts binnen. Uiteraard gelijk doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, aan infuus en via 2 shots is mijn hartslag terug gebracht naar 120 en weer op het goede ritme gezet.

Ik moest een poosje blijven en na verloop van tijd zakte mijn hartslag weer naar 95 en mocht ik weer naar huis. Sinds vorig jaar maart is het nu al de zesde keer!

Ik moet begin juni in Zwolle komen voor een informatief gesprek over een ablatie; is bij mij dichtbranden van teveel kanaaltjes, die dan voor die "kortsluiting" in mijn AV-knoop zorgen.

Wat mij betreft mag het liever vandaag dan morgen gebeuren, want zo is het knap waardeloos, je bent helemaal niet zeker meer van jezelf, waar je ook bent.

Maar goed we roeien nog maar even met de riemen die we hebben, nu weer een pil erbij om het te onderdrukken en dan hoop ik na de ingreep dat we ook weer eens lekker onbezorgd kunnen gaan "fladderen".

Tja: "De ouderdom komt met gebreke!!"

Hoewel de cardioloog zegt dat ik het altijd al heb gehad en het inderdaad bij het klimmen der jaren naar buiten komt. In feite is het dus mooi een contructiefout!

Nu weer terug naar de blokken; ik ga nog maar even door met mijn productielijn!

Groetjes Sylvia.

Klassieker op het menu.

Dat hadden we vandaag; verse asperges, home-made bechamelsaus, hard gekookte scharreleieren, plakje york ham met gekookte piepers. Heerlijk hoor, een aanrader.

Op het quiltmenu stond vandaag niets, geen tijd, ramen zemen en o.a. met de winter en zomerkleren een gigantische "klerenzooi" gemaakt. Daar heb ik altijd zo'n hekel aan, aan dat gesjouw met die kleren, bedenken, passen en besluiten wat te houden of weg te doen!

Maar laat de zomer nu maar komen, alleen moet ik dan wel wat aan de kleur van mijn benen doen, ze geven nu bijna licht!

Prettige avond, groetjes Sylvia.

Tuinieren.

Mijn mini, mini, mini kruidentuin(tje)!

Tuinieren doe je in de tuin (hmhm) kan ook in de moestuin! Dit zag ik bij diverse medebloggers, dat zij nog groenten e.d. in de kas voortrekken en uiteraard later uitpoten.

Toen wij nog in Frankrijk woonden hadden we ook een grote moestuin. Iedere Fransman (althans bij ons in de regio) heeft een moestuin. Sommigen tuinierden zelfs naar de maanstand.

Een buurman van ons had mij ook zo'n kalender gegeven en volgens hem zou het allemaal véél beter groeien, als je dat op die manier deed.

Zeg maar de wortels dan en dan zaaien, beste tijdstip b.v. 's morgens om 05.34 uur; ja hallo dat zag ik mezelf nog niet doen!

Had je een rijke oogst van b.v. courgettes, dan kon je die aan de straatstenen niet kwijt, want iedereen had ze, dus dan werd het courgettesoep, chutney, hartige taart ervan, gevulde courgettes noem maar op.

Wisten jullie dat er bepaalde groentes zijn, die je beter niet naast elkaar kunt verbouwen? Ooit een lijst van mijn buurvrouw gekregen en daar heb ik me wel aangehouden.

- Komkommers kun je beter niet naast tomaten zetten.

- Tomaten weer niet naast sperziebonen.

- Doperwten niet naast knoflook en uien.

Bij kool , kun je mint, roosmarijn en salie planten, dat houdt de insecten weg.

Ik plantte ook altijd bloemen tussen de groentes, goudsbloemen houdt insecten weg bij aubergines, tomaten en sperziebonen.

Oostindische kers en afrikanen, daar houden mieren niet van en een handjevol brandnetels bij het plantgat van tomaten stimuleert de groei.

Tot zover dan het praatje uit Sylvia's Tuin encyclopedie!

Verder allemaal een groeizaam weekend, regen hebben we al gehad, nu de zon erop en het schiet allemaal omhoog!

Groetjes Sylvia.

Eindelijk, hij ligt...!

Voilà, rondjes, rondjes en nog eens rondjes.

Hier een blik geworpen op het voeteneind.

En hier ligt ie dan, helemaal klaar.

Ik heb gisteren en vandaag eens even hard doorgewerkt om de bies er aan te zetten.

Eindelijk zeg, begin 2008, toen we nog in Frankrijk woonden, ben ik begonnen aan de blokken. Toen met de verhuizing en alles in Nederland regelen een héle poos er niets aan gedaan.

De blokken zijn met de hand genaaid, maar allemaal met de machine aan elkaar gezet.

Het label ontbreekt nog, maar daar moet ik nog even over nadenken. De naam die ik er aan wil geven is, denk ik voor de laatste keer "iets" in het Frans.

Mochten francofielen onder jullie een goed idee hebben voor een naam, dan hoor ik het graag?!

Dus een affo en op naar de volgende quiltklus!

Groetjes Sylvia.

Afgelopen week....

waren we druk met popjes aan het

spelen, foto's van elkaar nemen.

nagels lakken.

En dan nu even de kamer aan kant maken (makkie!)

De enige steek die ik genaaid heb is aan inmiddels 28 jaar oude Barbie jurkjes, jasjes e.d. de drukkers vastzetten.

Maar we hebben genoten.

Groetjes Sylvia.